Het onderbewuste van ieder mens kan een verzamelplaats genoemd worden van alles in ons leven wat we niet hoeven of willen weten. Om een voorbeeld te noemen: het is niet nodig om je bewust te zijn van de automatische lichaamsprocessen zoals de spijsvertering en het hartritme. Ook de geschiedenis van de mensheid is in ons onderbewuste vastgelegd, onder andere in de geheugenbanken van ons DNA. Ook alles wat ons ooit is overkomen is erin bewaard en bovendien bevat het de inhoud van onze instincten en driften. We gebruiken het onderbewuste dan ook graag als een vuilnisbak waar we alles in gooien wat we niet over onszelf willen voelen en weten.

We onderdrukken wat we niet willen weten omdat het te bedreigend of te onaangenaam is om er bewust mee te leven. Het vermogen om te onderdrukken is zeer groot. Het gaat als vanzelf. Ook is het een beschermende reactie op een te heftige gebeurtenis. Dit zie je bijvoorbeeld bij kinderen met een traumatische ervaring die een te heftige gebeurtenis wegstoppen in het onderbewuste. Het heeft dan een beschermende functie omdat het te heftig en te zwaar is. Het gevolg kan zijn dat het daar ook blijft zitten wanneer de situatie allang niet meer speelt maar de persoon er nog steeds last van heeft, vaak zelf onbewust is waarom hij of zij bepaalde klachten heeft. Onderdrukking van gebeurtenissen en de daarbij behorende emoties leiden vroeg of laat tot ziekte omdat een trauma zich gaat vastzetten in ons systeem. Daarom wordt er in de natuurlijke geneeskunde, waaronder klassieke homeopathie, zo’n belang gehecht aan het accepteren, doorvoelen en loslaten van trauma’s. Doen we dit niet, dan hechten negatieve ervaringen zich aan het celgeheugen van een orgaan of lichaamsdeel en sturen we daarmee de biochemie van dat gebied in de richting van ziekte. Deze blauwdrukken van een trauma zijn zo krachtig en taai dat zij van generatie op generatie kunnen worden overgedragen, tenzij iemand in de familie besluit ze op te ruimen. Het is fascinerend te zien dat de zo veroorzaakte symptomen een eigen lichaamstaal spreken en is altijd gericht om het betreffende trauma te verwerken en op te heffen.
Pijn is dus eigenlijk een richtingwijzer naar genezing, net zoals elke klacht van ons lichaam. Helaas zijn wij erg knap geworden in het onderdrukken van lichaamssignalen met reguliere medicatie. Dit leidt echter tot een nog diepere onderdrukking wat we dan ‘genezing’ noemen omdat de pijn of de klacht onderdrukt wordt. Genezen is echter proberen op te lossen waardoor klachten zijn ontstaan. Genezen kun je dan ook zien als een bewustwordingsproces. En dat had Hippocrates toen al in de gaten!